Het Verraad van Links gaat over de socialistische beweging en de vrijheid van godsdienst. De kwestie is brandend actueel door de moorden op Pim Fortuyn en Theo van Gogh, het vertrek van Ayaan Hirsi Ali en de opwinding rond Rita Verdonk en Geert Wilders. Het boek beschrijft hoe de allereerste socialisten in Nederland moeten opboksen tegen de behoudzucht van de kerken. Voor Ferdinand Domela Nieuwenhuis, Henri Polak en Pieter Jelles Troelstra is de strijd voor vooruitgang en tegen armoede ook een gevecht tegende orthodoxe en conservatieve denkbeelden van religieuze leiders. De sociaal-democratie doet haar best om de verzuiling en de hokjesgeest te doorbreken. Na 1960 verdwijnen eindelijk de schridslijnen tussen katholieken, protestanten en buitenkerkelijken. De kerken verliezen hun ijzeren greep op de bevolking. Links speelt een hoofdrol in dit proces. Het komt op voor de emancipatie van vrouwen en homos. Met de massale immigratie uit islamitische landen raakt de linkse beweging de weg kwijt. Uit angst voor racisme verwerpt zij kritiek op de multiculturele samenleving. De boerka, symbool voor de onderdrukking van miljoenen vrouwen, moet kunnen, vindt minister Ella Vogellar. De PvdA en andere linkse partijen zijn blind voor de opkomst van een radicale en orthodoxe islam. Zij plegen verraad aan hun oerprincipes en laten het afweten op belangrijke terreinen als de homo- en vrouwendrechten en de vrijheid van meningsuiting. Links is in verwarring. Het demoniseren van tegenstanders werkt averechts. Het Verraad van Links roept progressief Nederland op de strijd tegen godsdienstdwang opnieuw op te nemen. Carel Brendel (geboren in 1949) is opgegroeid in een links, nietgodsdienstig gezin. Hij is sinds 1987 verslaggever bij het Algemeen Dagblad. Daarvoor heeft hij gewerket bij Het Parool Vrij Nederland en de Amersfoortse Courant.
met foto"s van Lieve Blancquaert 15,5 x 23,5 cm 10 omslag Jan Hendrickx coproductie Houtekiethvv isbn 9789089240224 rubriek mens en maatschappij nur 740 oktober 2008 Tegen het zwartwitdenken humanisme Hoewel elke zebra er als een zebra uitziet, verschillen ze onderling allemaal een beetje van elkaar. Het strepenpatroon van elk dier is anders. Op dezelfde manier zijn alle mensen mensen: ze hebben dezelfde organen, dezelfde gevoelens, hetzelfde verstand, dezelfde rechten. Tegelijk verschillen alle mensen, en ook culturen en volkeren, een beetje van elkaar. Hun strepenpatroon is anders. Vandaag woont meer dan de helft van de mensen in steden en dat aantal zal nog toenemen. Daardoor worden ze meer en meer met die onderlinge verschillen geconfronteerd. Want steden ontstaan nu eenmaal door migratie. Dat is altijd al zo geweest. Door die verstedelijking en door problemen als armoede, bevolkingsexplosie en ecologische dreiging moeten we nadenken over hoe de aarde en dus de hele mensheid kan overleven. We moeten zowel leren leven met onze onderlinge verschillen als met een aantal algemeen menselijke eigenschappen. Het is gevaarlijk om te denken dat we anderen gelijk moeten maken aan onszelf, want dan belanden we in racisme of assimilatie. Dat leidt alleen maar tot meer frustratie en conflicten in plaats van een duurzame en vreedzame samenleving. Een modern humanisme geeft antwoorden op die uitdagingen. Dit boek is een uitnodiging om af te stappen van het grote gelijk, dat ons vaak wordt opgedrongen vanuit een cultuur of een godsdienst. Het zebramodel streeft eenheid in verscheidenheid na. Rik Pinxten is voorzitter van de Humanistisch Vrijzinnige Vereniging en is gewoon hoogleraar antropologie en religiestudies aan de Universiteit van Gent. Hij publiceerde onder meer Culturen sterven langzaam, De culturele eeuw en De strepen van de zebra
Na 11 september 2001 en Pim Fortuyn lijkt de multiculturele samenleving als ideaal te hebben afgedaan. De auteur Peter Derkx, hoogleraar Humanisme en Levensbeschouwing aan de Universiteit voor Humanistiek, denkt daar anders over. In dit boek, gebaseerd op zijn oratie van 10 maart 2004, gaat de auteur allereerst uitgebreid in op het begrip ?multiculturele samenleving?, waarna hij de Turkse en Marokkaanse huwelijksmigratie aan de orde stelt. Hoe moeten we daarmee omgaan? Hoe moeten we de neiging van de Nederlandse overheid zien om deze huwelijksmigratie in te perken? Staat een dergelijke inperking niet op gespannen voet met het fundamentele mensenrecht om de eigen huwelijkspartner zelf in vrijheid te kiezen? Peter Derkx besluit met de relatie tussen humanisme en godsdienst, in het bijzonder de islam, en komt tot de volgende stelling: de kern van de humanistische levensbeschouwing is een lotsverbondenheid met alle mensen en niet alleen met mensen uit de eigen kring, levensbeschouwing of cultuur.
Dit boek gaat over godsdienst als troublemaker, en dus over de islam. Maar evenzeer over het christendom, in zijn protestantse en vooral roomskatholieke versie. Over godsdiensten als een bedreiging voor het publieke domein. Harry Kuitert houdt er zo zijn eigen opvatting over geloven op na. Hij heeft oog gekregen voor de lange armen van het geloof: het geloof als octopus in plaats van als vredestichter. Godsdiensten zijn bedreigend wanneer ze met hun beroep op God of Allah een dwingend karakter krijgen. Momenteel zien we de bijzondere situatie dat christendom en islam moed putten uit elkaars bestaan, en gezamenlijk de grenzen van het publieke domein zoeken, met als doel die te overschrijden. Het boek laat zich het beste lezen als een kritiek op "Geloven in het publieke domein", het rapport van de Wetenschappelijke Raad voor het Regeringsbeleid. Daarin wordt de suggestie gedaan om de scheiding tussen kerk en staat nu de religie weer in is nog eens te herzien. Dat advies berust op een vergissing van sociale wetenschappers die niet weten wat godsdienst is; wel wat ze zelf met religie bedoelen, maar niet in de huid van de reëel bestaande godsdiensten zijn gekropen. Volgens Kuitert dient aan de verhouding kerk staat niet te worden gerommeld, zolang de kerk een van de grote godsdiensten ter wereld vertegenwoordigt. De vrijheid van de burger hangt ervan af. En die vrijheid is pas gegarandeerd als niet alleen de gelovige christen of moslim maar ook en juist de nietgelovige niet belaagd wordt door het geloof van andersdenkenden.
Janny Groen en Annieke Kranenberg Opstand der gematigden Kleurrijk boek over de hervorming van de islam van binnenuit nur 740 Paperback, 12,5 x 20 cm ca. 192 blz. ca. 15,00 September 2008 Pijnlijk stil bleven de gematigde moslims in binnen en buitenland na de wandaden die extremisten uit naam van hun godsdienst begingen. Hier en daar klonken protesten na de terroristische aanslagen van 11 september 2001, na die in Madrid en Londen en na de moord op Theo van Gogh. Maar de meerderheid zweeg veelbetekenend, zo luidde de kritiek van veel autochtonen. Maar het ijs begint te kruien. Janny Groen en Annieke Kranenberg, schrijfsters van het veelbesproken boek Strijdsters van Allah, zagen langzaam een tegenbeweging ontstaan. Als verantwoordelijke burgers in een westerse samenleving weigeren steeds meer moslims lijdzaam toe te zien hoe hun godsdienst door extremisten wordt gegijzeld. Het felle islamdebat in Nederland heeft moslims weerbaarder gemaakt, zo blijkt onder andere uit de reacties op de geplande antiislamfilm van Geert Wilders. Nederlandse moslims zijn niet alleen gekwetst, ze roepen ook op tot legale en ludieke tegenacties. In Opstand der gematigden geven Groen en Kranenberg een kleurrijk, wervelend en bemoedigend beeld van de hervorming van de islam van binnenuit. Over Strijdsters van Allah: "Een schat aan materiaal over het doen en denken van deze vrouwen." NRC Handelsblad "Genuanceerd en verontrustend." Katholiek Nieuwsblad Janny Groen (1952) is journaliste van de Volkskrant. Ze werkte voor de buitenlandredactie, als correspondent in Amerika en als algemeen verslaggeefster. Met Annieke Kranenberg publiceerde ze bij Meulenhoff Strijdsters van Allah. Radicale moslima"s en het Hofstadnetwerk. Annieke Kranenberg (1974) werkt sinds 1998 als verslaggeefster bij de Volkskrant. Ze schreef onder andere over het Joegoslaviëtribunaal en Volkert van der G.
In de loop van de twintigste eeuw is God steeds verder vervluchtigd, om plaats te maken voor een ontnuchterde wereld van rede en wetenschap. Toch weigert de religie hardnekkig uit te sterven. Zij wint zelf opnieuw aan intellectueel aanzien. In 'Het krediet van het credo' stelt Ger Groot dat godsdienst en ratio niet elkaars concurrenten zijn. Religie zegt niet hoe het universum in elkaar steekt, maar brengt tot uitdrukking hoe mensen de wereld ervaren waarin zij leven. Ze is een levensvorm, die zich alleen door haar praktische bestaan rechtvaardigt. Religie is geen zaak van de hemel, maar van de aarde. Ze bestaat in rituelen en verhalen, waarvan de betekenis ligt in het feit dat ze worden voltrokken en verteld. Ongemerkt verandert daardoor het gapende universum in een betekenisvolle wereld. Niet door wat zij denkt, maar door wat zij doet schept godsdienst een illusie van geborgenheid, die van de weeromstuit waar blijkt te zijn omdat ze het leven schraagt.
Religieuze ervaringen zijn hoogtepunten in je bestaan. Het zijn ervaringen van optimaal geluk waarbij je jezelf vergeet en de tijd lijkt stil te staan. Ze worden vaak ook spirituele of mystieke ervaringen genoemd en worden hier in eerste instantie benaderd vanuit een seculier perspectief, waar godsdienst en religie geen rol spelen. Piet Winkelaaar laat zien dat er aanwijzingen zijn dat het om een bepaalde emotie gaat die aan een dergelijke ervaring ten grondslag ligt en die transcendente gevoelens teweeg kan brengen. Een religieuze ervaring is bovenal een ervaring van heelheid, van eenheid en alomvattendhied. Het is niet uitgesloten dat zon ervaring het begin is geweest van een godsdienst. De ervaringen van Abraham, Jezus en Paulus, en van Mohammed zijn immers van grote betekenis geweest voor jodendom, christendom en islam. Het religieuze is echter geen monopolie van welke religie dan ook en is niet voorbehouden aan een bepaald geloof. Het is een menselijk fenomeen dat vitaliserende en vernieuwende krachten met zich meebrengt, omdat het op de een of andere manier toegang lijkt te verschaffen tot een ander bewustzijn. Vermoedelijk is het in de lange geschiedenis van de mensheid, temidden van soms uitzichtloze situaties en talloze rampen en verschrikkingen, een belangrijk element geweest bij het overleven.
Geografie, geschiedenis, geloofsleer, cultuur, economie, politiek. De publieke en wetenschappelijke belangstelling voor de islam is de laatste jaren stormachtig toegenomen. Verwonderlijk is dat niet. Het gaat om een zesde van de wereldbevolking, en om een godsdienst en cultuur met een steeds groter politiek gewicht. De islam is niet meer ver van ons bed: via de media en migranten krijgt men er in het Westen elke dag mee te maken. De islam is dus dichtbij maar is ons ook vreemd. De godsdienst en beschaving van de islam kent een andere verhouding tussen mannen en vrouwen, tussen staat, wetgeving en religie, tussen moderniteit en traditie. De islam heeft een andere kunst, een andere houding tegenover leven en dood, andere rituelen, een ander heilsbegrip. Redacteur Henk Driessen en 24 andere Nederlandse wetenschappers presenteren vanuit een veelheid van disciplines een nieuw overzicht van de islam in verleden en heden.
Religieuze vorming is meer dan een informatieve en communicatieve ronde van kennis en inzicht over een bepaald thema. Zij toont niet enkel hoe mensen in traditie en cultuur met religieuze ervaring omgaan en hoe de lerende daar als religieuze ?toerist? zoveel mogelijk profijt kan uit halen voor de eigen identiteitsvorming. Zij daagt hem ook uit om ?pelgrim? te worden in het eigen leven en de ?trage vragen? die elke religie stelt, bij zichzelf toe te laten, in al hun kwetsbaarheid en voorlopigheid. In dit boek komen vooreerst algemene beschouwingen over morele en levensbeschouwelijke vorming aan bod. Het tweede deel handelt over religieuze vorming op school, het derde over religieuze communicatie in het kader van (kerkelijk) jongerenwerk. Het boek is bedoeld voor studie en reflectie in hogere opleidingen voor leraar godsdienst/levensbeschouwing en catecheet, aan universiteiten, hogescholen en pastorale instituten, maar het kan ook in de huiskamer, op school of in een parochie of gemeente geraadpleegd worden door mensen met een groot hart voor geloofsopvoeding.
Hourani beschrijft de geschiedenis van de landen waar het Arabisch de voertaal en de islam de meest beleden godsdienst is. Hij besteedt onder meer aandacht aan de sjiitische imams, de kaliefen, de Ottomaanse sultans, de koningen van Saoedi-Arabië, de mogols in India, de dynastie van Moehammad Ali in Egypte, de Hasjimieten van Irak en de Alawieten van Marokko. Voorts schrijft hij over de opkomst en het geleidelijke verval van het Ottomaanse rijk, het daarna opkomende nationalisme, de slavernij, de positie van de vrouw en de trek van het platteland naar de stad. Daarbij weet hij zorgvuldig het evenwicht te bewaren tussen de specifieke aard van de verschillende landen en volken en de gemeenschappelijke Arabische cultuur.
De domeinnaam die u heeft ingetypt is eigendom van Internet New Business Concepts BV en is door omstandigheden per direct beschikbaar voor overname. Klik hier voor meer informatie.