Adoptie
De auteur heeft als orthopedagoog jarenlang met fundamenteel relatiegestoorde kinderen gewerkt. Op basis van zijn ervaringen heeft hij de in dit boek beschreven opvoedingswijzen ontwikkeld om ouders, onderwijsgevenden en hulpverleners toe te rusten om deze kinderen te helpen uit hun isolement te komen. De eerder door de auteur in zijn boek Hechtingsstoornissen. Orthopedagogische behandelingsstrategie n ge ntroduceerde opvoedingswijzen zijn inmiddels toegepast en in dit boek wordt daarvan verslag gedaan. Nieuw in deze tweede druk van het boek is de toevoeging van de paragrafen 5.9 De opgenomen jongeren en 6.6 Onderwijs en opleiding ge ntegreerd in de opvoeding. Voor het overige is het boek geheel ongewijzigd gebleven.Relatiegestoorde kinderen is onder meer bedoeld voor medewerkers van de eerstelijnsgezondheidszorg, voor diagnostici en voor hulpverleners die kinderen met gedragsproblemen in hun praktijk krijgen. Ook is het bedoeld voor onderwijsinstellingen, zowel basis- als speciaal onderwijs, waar het van groot belang is dat fundamenteel relatiegestoorde kinderen adequate begeleiding krijgen. Tevens is het boek belangrijk voor iedereen die met de pleegzorg of de adoptie van deze kinderen te maken krijgt en voor diegenen die verantwoordelijk zijn voor de opvoeding van deze kinderen in tehuizen en inrichtingen.
De grote hausse aan niet-Europese adoptiekinderen kwam in 1970 op gang. Al na tien jaar werd duidelijk dat deze adopties weliswaar meestal succesvol verliepen, maar dat er voor een kwart van het aantal geadopteerden en hun gezinnen toch ook ernstige en vaak onoplosbare problemen door ontstonden. Verschillende instanties en personen hebben daarna van alles ondernomen om adoptiegezinnen steun te bieden en hun omstandigheden te verbeteren. Het resultaat van al die inspanningen zou merkbaar moeten zijn bij de volgende generatie die rond 1995 kinderen adopteerde. Hans Walenkamp heeft uitgezocht of dat inderdaad zo is. Hij heeft diepgaand en zeer invoelend gesproken met tien echtparen waarbij adoptie in de jaren zeventig op een mislukking is uitgelopen. Ter vergelijking en even indringend heeft hij twintig adoptie-echtparen van de tweede generatie geïnterviewd. De vraag is natuurlijk of die tweede generatie iets heeft opgestoken van de eerste. Hans Walenkamp bedrijft met dit boek geen wetenschap, maar wat hij wel doet is minstens zo waardevol. Hij brengt zijn gedachtes en opvattingen als ervaringsdeskundige in contact met de adoptiepraktijk van de afgelopen vier decennia. Hij verschaft de lezer een soms confronterende kijk in het privéleven van adoptiegezinnen. En hij onderzoekt of en in hoeverre adoptieouderschap verschilt van gewoon ouderschap en of adoptie voor doorsnee ouders eigenlijk wel te doen is. Pasklare antwoorden geeft hij niet, maar bepaalde tendensen en ontwikkelingsmogelijkheden zijn wel degelijk aanwijsbaar.
Else Hanöver, oorlogsjaren in Maastricht vertelt het verhaal van Else Hanöver, een Maastrichtse jonge vrouw in oorlogstijd. Het is een bewerking van een deel van haar levensverhaal, dat ze in 2000 schreef op verzoek van haar kinderen, op basis van haar nauwkeurig bijgehouden dagboeken. Het verhaal speelt zich af tegen de achtergrond van de Duitse bezetting van Maastricht en de bevrijding door de Amerikanen op 13 en 14 september 1944. Dat landsgrenzen en familiebanden niet altijd samenvallen, blijkt uit het verhaal over haar Duitse oma, die noodgedwongen bij hen intrekt nadat haar woning tijdens het bombardement van Aken (11 april 1944) werd verwoest. Else emigreerde in 1947 naar de Verenigde Staten en woont in Florida. Het oral history projectteam Akkers van Margraten kwam met Else in contact toen gezocht werd naar ooggetuigen van de aanleg van de Amerikaanse begraafplaats in Margraten. Else beantwoordde in 1944/1945 honderden brieven van nabestaanden van soldaten uit de VS in de periode dat het systeem van adoptie van graven werd opgezet. Haar vriendschap met de eerste Amerikaanse bevrijder, die ze op 13 september 1944 ontmoette, is goed voor een verrassend einde van het boek. Gerd Leers, de burgermeester van Maastricht schreef het voorwoord.
Het huwelijk van Beatrijs en Rinus Molleman komt in zwaar weer terecht, als blijkt dat hun vijftienjarige dochter Felice zwanger is van een Italiaans vakantievriendje. Vader Rinus schaamt zich ervoor. Hij verwachtte veel van zijn dochter. Na het gymnasium zou ze naar de universiteit. Maar wat komt er van die plannen terecht, als ze een baby heeft om voor te zorgen? Voor hem is er maar één oplossing: Felice moet het kind afstaan ter adoptie. Dat is voor iedereen het beste. Maar daar zijn Beatrijs en Felice het absoluut niet mee eens!
Een op de tien echtparen is ongewild kinderloos. Zij ervaren dat vaak als een zwaar kruis. De boodschap dat de kinderkamer waarschijnlijk lange tijd, of zelfs voorgoed, leeg zal blijven, komt hard aan. Het kost tijd om die te verwerken. Vragen rijzen: waarom geeft de Heere ons deze zegen niet? Wat zijn eventuele medische oorzaken en welke behandelingen mogen we als echtpaar ondergaan? Waar liggen ethische grenzen? Dit boek is een handreiking aan echtparen die kinderloos zijn. Ook familieleden en ambtsdragers vinden er informatie om kinderloze echtparen bij te staan. Huisarts Huisman geeft antwoorden op de vele vragen van echtparen over behandelingen en methodes als IVF. Veel ethische onderwerpen vragen vandaag de aandacht. De medische kennis en mogelijkheden nemen toe. Waar liggen de grenzen en wat zegt Gods Woord daarover? In de serie Bijbels licht op ? worden onderwerpen als adoptie, kinderloosheid, pleegzorg, stervensbegeleiding en dementie door verschillende schrijvers behandeld. De serie wil mensen helpen om bijbelse antwoorden te geven op ethisch-pastorale vragen. Medewerkers zijn ds. A. Schreuder, huisarts J. Huisman, ds. A.A. Brugge, ds. L. Terlouw, dhr. C.G. van der Staaij, mw. dr. F. Juffer, mw. J. Zwerus en dhr. W. Visser.
Hoe sterk is de gelijkenis tussen dieren en mensen? Op het eerste gezicht hebben we niet zoveel gemeen. Maar vergeet even de druk van religie, cultuur en samenleving. Maak abstractie van wat we altijd hebben geloofd en kijk de waarheid in de ogen. De mens is allerminst een buitenbeentje in de evolutie van de soort. Vijf jaar filmen bracht de waarheid aan het licht: de dieren deden het eerst! Dieren en hun Adoptie: Altruïsme, of die handeling die een voordeel oplevert voor de ontvanger en een kost betekent voor de uitvoerder, is één van de paradoxen van de evolutie. In het wild, waar het recht van de sterkste geldt, valt adoptie van de kroost van andere dieren niet echt te verzoenen met de evolutietheorie van Darwin. En toch, onder bijen, dolfijnen, leeuwen en andere soorten primaten, kan altruïsme zo ver gaan als adoptie. Het pleegouderschap van sociale insecten, legde een foutje bloot in Darwins evolutietheorie door natuurlijke selectie: de bioloog stelde vast dat niet-reproductieve insecten die jongen adopteren en helpen een grote portie genetische bagage van hun ouders meegeven aan deze geadopteerde jongen. Darwin moest dus zijn evolutietheorie verbreden van het individu tot de familiegroep. Welk voordeel levert adoptie op voor zoog- dieren, inclusief mensen? Draagt de geadopteerde iets bij aan de overleving van zijn adoptiefouders in de jaren volgend op een adoptie, en vice versa? De controverse die aan de basis ligt van deze documentaire, blijft veelbesproken in de hedendaagse wetenschappelijke wereld. De documentaire bestudeert elk geval apart omdat elk adoptief gedrag onafhankelijk geëvolueerd is, met zijn eigen patroon, eigen voordelen en zelfs zijn eigen nadelen.
?(?)Steeds vaker gaf ze zich over aan fantasieën over een ander leven. Een leven waarin ze bij haar biologische moeder was gebleven. Zou ze dezelfde sympathieën hebben gehad? Zou ze dan met iemand als Godfrey zijn getrouwd? Wat voor kinderen zou ze hebben gehad of zou ze misschien geen kinderen hebben gekregen?? De Zuid-Afrikaanse psychotherapeuten Jordaan en Berman hebben hun zeer ruime ervaring in het werken met geadopteerden, afstandsmoeders en adoptieouders beschreven in een boek. Geen theoretisch naslagwerk of methodiekbeschrijving, maar een boek dat leest als een roman. Door die opzet is het voor zowel professionals als voor persoonlijk betrokkenen interessant. De vier hoofdpersonen, geadopteerd, afstandsmoeder of adoptieouder en hun partners en familieleden worden gedurende een heel kalenderjaar gevolgd. De gevoelens waarmee ze worstelen ? angst, schaamte, verlangen, verplichting, teleurstelling en euforie worden geloofwaardig beschreven. De concrete gebeurtenissen (krijgt deze ingewikkelde zoektocht ook de gewenste uitkomst?) zijn meeslepend, ook voor de lezer die niets weet van het verschijnsel afstand en adoptie. A Road Called Adoption werd in 1996 in het Engels uitgegeven in Zuid-Afrika. Jaren later kwam een maatschappelijk werker bij de Fiom het boek toevallig tegen. De inhoud sloot aan bij zijn werk en hij gaf het door aan een beperkte groep van collega?s en cliënten die er herkenning en inspiratie in vonden. De Stichting Ambulante Fiom heeft bij het 75-jarig jubileum het boek vertaald in het Nederlands.
Elk jaar worden er in Nederland honderden kinderen geadopteerd. Echtparen zien verlangend naar hen uit, maar aan hun komst gaat een lange weg vooraf. In dit boek wordt ingegaan op de vragen die zich bij adoptie voordoen. Mogen echtparen wel een kindje adopteren? Is het verantwoord kinderen mee te nemen naar een totaal andere cultuur? En voor ongewild kinderloze echtparen speelt de vraag: ontlopen we het kruis van kinderloosheid dat de Heere in Zijn wijsheid heeft opgelegd? Als het adoptiekind eenmaal deel uitmaakt van het gezin, spelen er er vaak weer andere vragen. Mag een adoptiekind bijvoorbeeld gedoopt worden? En welke risicofactoren kunnen tot opvoedingsproblemen leiden?
Jaarlijks adopteren tientallen Nederlandse paren een kind. De afgelopen jaren zijn hierover verschillende boeken verschenen, vaak geschreven door moeders. In dit boek komen nu eens adoptievaders aan het woord. De drie 'ervaringsdeskundigen' bieden een meeslepend overzicht van de verbazingwekkende, ontroerende maar vaak ook komische gebeurtenissen die zich hebben voorgedaan vòòr, tijdens en na hun adoptiereizen. Daarbij komen vrijwel alle aspecten van adoptie aan bod: voorbereidende cursussen, bezoeken aan artsen, ministeries, notarissen, rechtbanken en kinderbescherming, financiële perikelen, de reis naar het land van adoptie, de thuiskomst en de jaren daarna. Echte vaders over adoptie vormt daarom een bron van herkenning voor adoptievaders en -moeders. Andere vaders zullen zich eveneens herkennen in de gevoelens van de auteurs. Ten slotte kan het voor moeders verfrissend zijn om te lezen hoe intensief vaders met het wel en wee van hun kinderen bezig zijn, ook al doen ze dat soms op een heel andere manier dan zijzelf.
De domeinnaam die u heeft ingetypt is eigendom van Internet New Business Concepts BV en is door omstandigheden per direct beschikbaar voor overname. Klik hier voor meer informatie.